“Başkalarında bizi rahatsız eden her şey, kendimizi anlamaya götürebilir.”
• Carl Gustav Jung
Yazı: Beril Yazar
BAŞKALARI?
Kimi insanları öfkeli buluyorum,
kimisini alıngan…
Kimisini sürekli haklı çıkmaya çalışan,
kimisini kolayca suçlayan…
Kimisini karamsar görüyorum,
kimisini durmadan yargılayan…
Kimisini fazlasıyla eleştirel,
kimisini ketum…
Kimisini bencil,
kimisini duyarsız…
Kimisini sorumsuz buluyorum,
kimisini güven vermeyen…
Kimisini kontrol etmeye çalışan,
kimisini saygısız…
Kimisini hep mağdur,
kimisini ilgisiz…
Kimisini mesafeli,
kimisini samimiyetsiz…
Kimisini kırıcı,
kimisini anlayışsız…
Kimisini gururlu,
kimisini sevgisiz…
PEKİ YA BEN?
Ben neye öfkeliyim?
Neleri yargılıyorum?
En çok neyi eleştiriyorum?
Kimleri kolayca suçluyorum?
Neye tahammülüm yok?
Sınırlarımı gerçekten koruyabiliyor muyum?
En çok neyi kontrol etmeye çalışıyorum?
Başkalarına gösterdiğim şefkati kendime de gösterebiliyor muyum?
Nerede sorumluluk almıyorum?
Nereleri, kimleri görmezden geliyorum?
Kendimi ne kadar ifade ediyorum?
Neyi söyleyemiyorum?
Ve… gerçekten sevebiliyor muyum?
İnsan, kendinde olmayanı başkasında göremez derler.
Peki ya başkalarında gördüğüm onca güzellik…
Onlar da benim bir parçam olabilir mi?
O hâlde; iyiyi de kötüyü de, güzeli de çirkini de kendime ithaf ediyorum.
Başkalarında gördüğüm her şeyin bende de bir karşılığı olduğunu görüyor ve kabul ediyorum.
Görmenin ve kabul edebilmenin açtığı o ferah değişim rüzgârına kendimi bırakıyorum.
Ve aklıma düşen şu sözü,
hem bir hatırlayış hem de bir dua olarak bırakıyorum:
“Kendini aydınlat ki, dünya da aydınlansın.”
